Gender Talk: Unspoken / Outspoken
GENDER EMANCIPATION | 2016
Installation & ongoing series
Discipline: Monumental total installation / Interactive installation
Context: Part of the large-scale factory installation 'Identity Rooms, Walking into my Artwork, scale 1/1' (2015-2019)
Methodology: Research-based practice / Socially engaged art (Social practice)
Concept & Vision
Gender Talk: Unspoken / Outspoken is a museum-grade, monumental total installation functioning as an open space designed to radically open up the urgent public debate surrounding broader gender issues. The work was created exactly 10 years ago, in 2016, as a specific 'Gender Room total installation' within the large-scale factory installation 'Identity Rooms, Walking into my Artwork, scale 1/1' (2015-2019), out of the profound conviction that every individual has the right to their own identity and their own safe space.
In the socio-cultural climate of the time, the word ‘Gender’ was by no means a mainstream term; it was rarely used in popular media, and a deep societal discomfort and an enforced silence surrounded the entire issue (Unspoken). The project stood as a groundbreaking, innovative, and avant-garde intervention that resolutely broke open prevailing taboos: from the necessity of women's emancipation and the fight against partner violence (against both women and men), to homofobia, child abuse, and violence targeting trans individuals and all genders within the LGBTQIA+ community.
To bring these heavy voices forcefully to the fore (Outspoken), the themes were deliberately approached with a playful angle and a sharp, witty twist. Not a political pamphlet, but the power of a light-hearted counter-play. This was a deliberate, barrier-breaking strategy: by welcoming the audience in an accessible, almost cheerful manner, the threshold surrounding this unfamiliar and uncomfortable topic was dismantled.
Visitors became far more receptive and open to engaging in genuine dialogue. From this welcoming opening, the experience could organically shift towards the serious and raw reality of the matter. Rooted in a long-term, research-based practice, this socially engaged work shatters the silence surrounding abuse and physical or psychological violence across all relationships, orientations, and genders. It opens up a necessary and activist discourse on safety, power structures, and equal representation.
Spatial Design & Materiality
The physical setup was concretely constructed as a 'Room', a tangible space within the Identity Rooms. It forms a flexible, museum-grade capsule conceived not to be static, but to grow organically according to the specific space in which it stands and the ongoing evolution in time surrounding these issues. Whereas it was originally created to break through an urgent silence, the work reacts today to shifts in societal acceptance and the current debate. It is an environment where the visitor can actually step inside, absorb the entirety of the space, and directly engage in confrontation and active dialogue with other visitors. It is only when the playful element recedes that the work organically transitions into the raw reality.
The work's materiality plays a vital, articulate role. The tactile dimension of the materials used—the raw structures and the spatial constructions—possesses its own active agency. Rather than standing as merely decorative elements within the space, these components claim their own physical presence and guide the sensory and emotional journey of the visitor.
Interaction & Visceral impact
The installation is built on the fundamental premise that the artistic quality and the visual power of an artwork must be at least equal to—if not many times greater than—the heavy thematic weight underneath. In socially engaged art, it is an absolute rule that the subject matter must never be used as artwashing. Only through an uncompromising mastery of visual materials and a spatial practice does the gravity of the cargo remain intact, allowing the autonomous visual language to retain its eloquent power. The work refuses to default into a pure political pamphlet or a didactic gesture; an important social issue is not weaponised here as a superficial lampoon filled with one-liners.
The arrangement within the Identity Rooms functions as an interactive installation that is only fully completed by the physical presence, movement, and action of the visitor. Through the synthesis of tactile materials, raw textual fragments, and physical barriers, an environment is generated that leaves a profound, visceral impact; a deep, instinctive gut feeling that registers long before the intellect can fully analyse the heavy weight of the themes. The artwork achieves a necessary, powerful disruption of our societal gaze. The installation thus functions as a deeply felt, monumental artwork that compels the spectator into a substantial and respectful dialogue.
©2016-2026 Hilde NIJS. All rights reserved.
GALLERY SEASON 3
DeKANTFABRIEK 2017
"AUTHORITY, BottomUP"
Een correlatie tussen de kunsten en de academische wereld
KUNST VOOR EEN NIEUWE OF BETERE MAATSCHAPPIJ
Met Hilde NIJS en Paul Verhaeghe
Een nieuwe “Wij”, is dat mogelijk. Volgens Prof.dr. Paul Verhaeghe, auteur van ‘Identiteit” en “Autoriteit” is er een verschuiving, een nieuwe autoriteit is in de maak. Bottom-up, een sprong vooruit durven maken, terug samen durven dromen over een progressieve samenleving van morgen. Kunstenaar Hilde NIJS doet het alvast en metamorfoseert een voormalige kantfabriek tot de tempel van de verbeelding waar actuele kunst en de academische wereld maar ook muziek, literatuur, poëzie en theater elkaar omhelzen. De wisselwerking tussen die nostalgisch doorleefde fabrieksruimten met hedendaagse kunst zorgt voor een uitzonderlijke kunstervaring.
In september 2017 is zij in het Nederlandse magazine ZiN, samen met Sterrenchef Peter Goossens, modeontwerper Anna Heylen en architect Frederik Jacobs, één van Vlaanderens trendsetters.
Voor dit nieuwe seizoen 2017 wordt de expo “AUTHORITY, BottomUP”, gedoopt naar het recentste boek “Autoriteit” van psychoanalyticus Paul Verhaeghe. Momenteel reist Verhaeghe de wereld rond - overal is men geïnteresseerd in zijn visie - want dat er iets aan het veranderen is in de buik van de maatschappij, zoveel is zeker. Dat is ook de overtuiging van kunstenaar Hilde NIJS. Op haar elfde won ze een nationale tekenwedstrijd in Oostende en kreeg hier haar eerste koffer met olieverf. Sindsdien leeft ze voor de kunst. Haar interesse gaat vooral naar maatschappelijke thema’s; emancipatie van de vrouw, onze identiteit in de veranderende maatschappij, genderkwesties, psychisch lijden, omgaan met rouw maar ook tegenstellingen zoals leven en dood, orde en chaos: Al van jongs af gelooft ze in een nieuwe, betere maatschappij en laat ze zich inspireren door de academische/wetenschappelijke wereld. Toen ze in 2014 de voormalige kantfabriek kon betrekken realiseerde ze in de grote fabriekshal een levensgrote maquette met variabele Identity Rooms waar men kan inlopen en kennis maken met haar installaties, sculpturen, monotypes, schilderijen, digitale tekeningen, mixed media...
In de expo 2017 is het werk te zien van haar overleden beste vriend, performance-pionier Hugo Roelandt (Antwerpen), Paul Van Gysegem (Gent), Nel Bonte (Roeselare), Gino Rizzi (Antwerpen), Mr Donka (Brussel), William Phlips (Gent) en Paul De Ryck (Aalst). En geen expo zonder artistic talk; daar zorgt criticus en connoisseur actuele kunst, Daan Rau voor, op zijn eigen schitterende manier. Het muzikale gedeelte verzorgt dr. Françoise Vanhecke. Doctor Vanhecke is een weergaloze polyvalente performer, sopraan en researcher in de muziek met pionierswerk ISFV® Inhaling Singing. Zij zingt terwijl ze inademt. Zo ontdekte zij nieuwe klanken en een nieuwe manier in het gebruik van de stem. Zij onderzocht jarenlang deze wijze van inhaling singing en behaalde hierop haar doctoraat in augustus 2017. Een unieke prestatie in een nog steeds overheersende mannenwereld. Zij wordt nu overal ter wereld gevraagd op symposia, congressen e.a. Zij brengt “Improvisaties” maar ook een eigen compositie “Romance-Romana”, dr. Vanhecke is een begenadigd componist onder het pseudoniem "Irma Bilbao"
